Showing posts with label Poems. Show all posts
Showing posts with label Poems. Show all posts

Nov 7, 2009

மாளிகையைச் சிதைத்து மண்வீடு கட்டியவன்!



ஆயிரமாண்டுகள் பழமைவாய்ந்த
அபூர்வ மாளிகையின் சொந்தக்காரன்!
ஆனால்
நேற்று முளைத்த மண்வீட்டினை
நேர்த்தியான அழகென்று எண்ணி
நேசித்த மாளிகையை மண்வீடு போல
மாற்ற விளைந்தான்...

கோபுரங்கள் சிதைக்கப்பட்டு
ஓட்டுக் கூரையாக ஆக்கப்பட்டது...
முற்றங்கள் சிதைக்கப்பட்டு
வெற்று நிலங்கள் ஆக்கப்பட்டது...
உயர் மாடங்கள் சிதைக்கப்பட்டு
வெறும் மண்வீடாய் மாற்றப்பட்டது...

கலைநயம் மிக்க ஓவியங்கள்
எரிக்கப்பட்டன...
அற்புதச் சிற்பங்களும் எல்லாம்
நொறுக்கப்பட்டன...
உணவிட்ட தோட்டங்களெல்லாம்
கைவிடப்பட்டன...

அந்த அற்புத மாளிகை மண்வீடானது...
வளங்கள் எல்லாம் ஒழிந்து
செழிப்பெல்லாம் மடிந்து
புதுமையென எண்ணி
மூடன் அவன் செய்த செயலால்
அந்த அற்புத மாளிகை கல்வீடானது...

ஆனாலும் அது புரியவில்லை அவனுக்கு...
புதுமையின் படைப்பில் புலங்காகிதம்
அடைவதாக உணர்ந்தான்...
தனது மாளிகையைவிட மண்வீடே
உயர்ந்தது என நினைத்தான்...
இப்போது தான் மண்வீட்டுக்காரனும்
தானும் சமம் என எண்ணிப்
பூரிப்படைந்தான்...

பாவம் அவன் முன்னோர்...
உதிரம் சிந்திக்கட்டிக்காத்த
மாளிகை சிதைந்து போனது...
ஆனால் துயர் விடுத்து
அதைச் சாதைனையாக எண்ணி
சந்தோஷிக்கின்றான் இவன்...

தமிழ் எனும் மாளிகை
நேற்று வந்த மண்வீட்டிற்கு
நிகராய் மாற்றப்படும்
ஈனம் கண்டீரோ?

அழகு சிதைக்கப்பட்டு
கீர்த்தி கெடுக்கப்பட்டு
மண்வீட்டின் பண்பினைப்
புகுத்தும் கொடூரம் கண்டீரோ?

மாளிகையில் வசிப்பது அகௌரவம்
என்றெண்ணி
மண்வீட்டிற்கு மாறும்
அறிவீனம் கண்டீரோ?
தமிழா...
அறிவீனம் கண்டீரோ?



இக்கவிதை இன்று றோயல் கல்லூரித் தமிழ் இலக்கிய மன்றத்தின் கலைவிழாவில் வெளியிடப்பட்ட தமிழ்நயம் 2009 நூலில் இடம்பெற்றது.

Nov 5, 2009

புதிய காளமேளகத்திலிருந்து சில வரிகள்...

நான் முன்பு “புதிய காளமேளம்” எனும் வலைப்பதிவில் எழுதிய வரிகளில் தெரிந்தெடுத்தவற்றை மீண்டும் இங்கு பதிகின்றேன். இப்போது கூட அந்த வலைப்பதிவைத் தொடரலாம் எனும் எண்ணம் இருக்கிறது - ஏனென்றால் நேரடியாகச் சில உண்மைகளைக் கூறக் கடினமென்றாலும் இது போன்ற கவிதைத் தன்மையான வரிகளினூடாகச் சொல்வது சுலபம்!

****************************************************************

மூஞ்சிப்புத்தக மோகம்!

மூஞ்சியே தெரியாதவரோடெல்லாம்
மூச்சுமுட்டப் பேசவைக்கிறது
மூஞ்சிப்புத்தகம் - வெள்ளையன் மொழியில்
பேஸ்புக்.....

பொன்னான நேரமெல்லாம்
போகிறதே மண்ணாய்....
மூஞ்சிப் புத்தகத்தின் முகத்தெழிலில்
முகங்குனிந்த பேதைபோல - எம்மவரெல்லாம்
அடிமைப்பட்டு காலங்களி(ழி)க்கிறார்கள்....

இன்னும் இன்னும் கோடிமாக்களும்
வேலைவெட்டியின்றி - மோகத்தின்
பிடிப்பால் மூஞ்சிப்புத்தகத்தின் காலடியில்
தவழ்ந்து திளைக்கின்றனர்.....

தொடர்பு என்பது தேவைதான்...
தொடர்பெனும் இழையால் பின்னப்பட்ட
வலை தானே வாழ்க்கை...?
ஆனால் தொடர்பே வாழ்க்கையானால்???

கேள்விகள் எழுகிறது என்னுள்தான்....
மூஞ்சிப் புத்தகளத்தில் நான் செலவழித்த
நேரத்தை....
பாடப்புத்தகத்தில் செலவழித்திருந்தால்....

ம்..ம்...
காலங்கடந்த ஞானம்......
கண்கெட்டபின் சூரிய நமஸ்காரம்....

************************************************

திரு.போலி!


அரிசிக் கடை முதல் அரசியற்களம் வரை
பஞ்சமேயில்லை போலிகளுக்கு - எம் தேசமிதில்!
புழுப்பிடித்த அரிசியும் புழுத்துப்போன அரசியலும்
அலுத்துப்போய்விட்டது நம்மவருக்கு....

அரிஸ்டோட்டிலும், பிளேட்டோவும் முத்தெடுத்த
அரசியலை தத்தெடுத்த வீணரிவர் வீணாக்கினரே!
செம்மறிக்கூட்டமொன்றுமிப் போலிகளை நம்பி
செம்மையறியாது பின் செல்கின்றனவே!

அன்பிலும் போலி - இவர் பண்பிலும் போலி
யாதொன்றும் உண்மையாய்ச் செய்யாரே!
இவர் பேச்சுமோர்பொருட்டென சில மூடரும்
கைதட்டி மெய்சிலிர்த்து மகிழ்ந்தனரே!

************************************************

இவனும் அரசியல்வாதி!


இவன் பெயர் புதியதல்ல எவர்க்கும்...
இவனும் ஒரு அரசியல்வாதி....

முதலிரண்டு பொத்தான்கள் திறந்த ஷேர்ட்...
நன்றாக அழுத்திய காற்சட்டைகள்...
புத்தம் புதுசாய் ஜொலிக்கும் சப்பாத்துகள்...
14 பவுணில் கழுத்தில் ஒரு சங்கிலி...
அது தெரிவதற்குத் தானோவந்த பொத்தான் திறப்பு?!

இவன் பெயர் புதியதல்ல எவர்க்கும்...
இவனும் ஒரு அரசியல்வாதி....

தனியே வந்தால் பந்தா இல்லையென்று....
கூட்டத்துடனேயே வருவானிவன்...
காந்தியுந்தான் வந்தார் கூட்டத்துடன்...
ஆனால் இவனுடன் வருவது
ரெளடிகளும், சண்டியர்களும்....

இவன் பெயர் புதியதல்ல எவர்க்கும்...
இவனும் ஒரு அரசியல்வாதி....

சின்னச் சின்ன விடயங்களிற்குக் கூட
ஆண்மை பொங்கும் இவனுக்கு!
ஏனோ தெரியவில்லை பிறரைப் பழிக்காவிடின்
உறக்கமேயில்லை இவனுக்கு!

இவன் பெயர் புதியதல்ல எவர்க்கும்...
இவனும் ஒரு அரசியல்வாதி....

வாயில் எச்சில் ஊறும் எமக்கு....
வாயில் துர்பேச்சு ஊறும் இவனுக்கு...
பதிலுக்கு பதில் பேசுவான் - எவரையும்
எதிர்க்கும் ஆண்மகனென தன் புகழ் பாடுவான்!

இவன் பெயர் புதியதல்ல எவர்க்கும்...
இவனும் ஒரு அரசியல்வாதி....

இவனும் சரியில்லை, இவன் மகனும் சரியில்லை...
மக்களிலும் பிழையில்லை - காரணம் அவர்கள்
இவனுக்கு வாக்களிக்கவேயில்லை....
அப்போ இவன் எப்படி அமைச்சரானான்???

இவன் பெயர் புதியதல்ல எவர்க்கும்...
இவனும் ஒரு அரசியல்வாதி...

********************************************
இலக்கியம் படைக்கும் மாமேதைகள்!


சங்கம் அமைத்து தமிழ் வளர்த்த இப்பாரதனில்
இன்று இலக்கியம் படைக்கும் மாமேதைகள்....
உண்மை மேதைகளுக்கு விலக்குண்டாயினும்
பொய்மைப் புகழ் விரும்பிகளும் இலக்கியவாதிகளாய்
இனங்காட்டும் ஈனம் அவர்க்கு மட்டுமல்ல தமிழுக்கும்
இழிவாமே ஏனறியார் இம்மூடர்....


இலக்கணமும் இறந்தாச்சு - சங்க
இலக்கியமும் மறந்தாச்சு - அற்பப்
புகழ் விரும்பும் பேய்களின் கையில்
தமிழ் மணமும் நாறிப்போயாச்சு....


அர்த்தமில்லா கதைகளெல்லாம்
காவியமென போற்றப்படுதலாச்சு
கேடுகெட்ட வசனமெல்லாம்
கவிதை என புகழும் பெற்றாச்சு....


கட்டுக்கட்டாய் புத்தகங்கள் - குறை விலையில்
அச்சுப் பதிச்சாச்சு... - வேலையற்ற மாக்களுடன் கூடி
வெளியீட்டு விழாவும் நடத்தியாச்சு....

சங்கமாவது கிங்கமாவது - யார் எமைக்கேட்பார் ?
காசிருந்தால் கண்டதும் எழுதும் 'பண்டிதரும்'
இனி இலக்கிய மேதை தான்!

********************************************

Jul 22, 2009

பெருமை மிகு வேத்தியனாய்...

கொழும்பு மாநகரின், கொழுத்த வீதிகள்
சுட்டெரிக்கும் வெய்யிலிலும் குளிர் வீசும் மரங்கள்
சுற்றும் வீதியெல்லாம் மாபெரும் நிலையங்கள்
எல்லாவற்றிற்கும் நடுவில் இதயமாய் ஒரு ராஜ்ஜியம்….
மாபெரும் சாம்ராஜ்ஜியம்…. வேத்தியக் கல்லூரி….


மணி மகுடந் தரித்த பழம் பெருமையின் வதனம்
தூர இருந்து பார்ப்பவர்க்கெல்லாம் கோயிற் கோபுரமாய்…
அந்த வதனம் கூறும் ‘கற்க அன்றேல் விலகுக’
வளரும் தலைவர்களின் ஆதர்ஷ வரிகளாய்…..
திருவதனம் மிளிரும் எங்கள் வேத்தியத் தாய்…..

வெள்ளியின் அழகில், வேத்திய முத்திரையின் பெருமையில்
வாயிலில் வரவேற்கிறது ‘போக் கேட்ஸ்’ - பூரிப்புடன்…
வருக வருகவென தலையசைத்து, குழலிசை பயின்று
வரவேற்கும் பச்சைப் பசேல் மூங்கில்கள்….
வந்தாரை வரவேற்கும் பண்பாடு எங்கள் தாயின் பெருமை…

பச்சைப் புல்வெளியும், அழகிய பூவனமும் -
இனிய மரநிழல்களும் தரும் பருத்த இனிமையிலே…
பல்லாண்டுப் பழமை கூறும் அரிய கல்வெட்டின் அணைப்பிலே
வேத்தியச் செருக்குடன் நிமிர்ந்து நிற்கும் வாயிற் கோபுரங்கள்….
பல நன்மக்களைப் பெற்று பெரிதுவந்த பெருமையினால்…

தன் மக்களைச் சான்றோர்களாய்க் கண்ட எம் தாய்
மண்டபம் சூழ அவர்கள் முகங்களையும், பெயர்களையுங்கொண்டு
பெருமை கொள்கிறாள்….. நாமும் பூரிப்படைகிறோம்!
ஆயிரமாயிரம் சான்றோர்களை உருவாக்கிய தாய் பெருமையடைகிறாள்…
அந்தத் தாயின் மடியில் தவழ்வதால் நாமும் உயர்வு பெறுகிறோம்…

ஐயிரண்டு திங்கள் எமைச்சுமந்து காக்கிறாள் ஒருதாய்….
பதின்மூன்று வருடங்கள் எமைச்சுமந்து உய்விக்கிறாள் இத்தாய்…
கல்வியாகட்டும், விளையாட்டாகட்டும், கலையாகட்டும், வேறு திறனுமாகட்டும்
வேத்தியத்தாய் தன் குழந்தைக்கு ஊட்டாத செல்வமென்றொன்றுண்டோ?
அதனாலன்றோ அவள் நன் மக்களையே இப்பாரினுக்குத் தருகிறாள்….

அவள் தந்த அமுதமெல்லாம் சுவைத்த களைப்பொடு, அந்தக் களிப்பொடு
நூற்றைம்பத்தாறு திங்கள் கடந்தாயிற்று, காலமும் சொல்லாமலே ஓடிற்று…
தாய் எமைக்காத்து, எமக்கறிவு+ட்டி வளர்த்த காலம் முடிந்து
நாம் நாமாக வாழவேண்டிய காலம் வந்து விட்டது….
தாயைப் பிரியும் சோகம், நோயிலும் கொடியதன்றோ?

எமை வளர்த்து, பெருமை தந்து, வாழ வழிசமைத்தல் தாயின் கடன்
வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து பெருமைபெற்று தாயைக் கௌரவித்தல் எம்கடன்
அந்த ஆயிரமாயிரம் சான்றோர்களுடன் நாமும் எம் தாய்க்குப்
பெருமை சேர்க்கும் காலம் வந்துவிட்டது - அதுவே மகன் தாய்க்காற்றும் உதவி!

பெருமை மிகு வேத்தியனாய், வேத்திய நண்பர்களுடன் விடைபெறுகிறேன்….

Jul 16, 2009

தமில்...

தவறு விடவில்லை நான்….
நிச்சயம்…அது…நிச்சயம்!
பக்தியுடனேயே தமிழ் கற்றேன்…
விடுவேனா தவறு…அதில்…

கணணித் தட்டச்சுப் பிழையுமல்ல…
நானறிவேன்… உண்மை!
ஒருமுறைக்கிருமுறை சரி பார்த்ததல்லவா…
வரவே வராது பிழை….

எல்லாம் சரியாயிருக்க…
தமிழ் - தமிலாகிய கதை தானென்ன?
இது இன்றைய யதாhத்தத்தின் விம்பமோ?
இல்லை…இலகுவாக - காலஞ்செய்த கோலமோ?

கேள்விக்கு மேல் கேள்விகள்….
பாவம் நான்… எனக்குப் பதில்தான் தெரியவில்லை…
ஏனெனில் நான் படிக்கும் “சிலபசில்”…
இந்தக் கேள்வி;க்கெல்லாம் பதிலில்லை…

இதற்குப் பதில் தேட நேரமில்லை என்னிடம்…
நேரமிருந்தும் ஆர்வமில்லைப் பலரிடம்…
ஆனால் சாட்டு மட்டும் உண்டு எம்மிடம்…
“ஒரு “ல” தானே வித்தியாசம்... - எல்லாம் ஒன்றுதான்”

தமிழ், தமிலாகி விட்டால் பரவாயில்லை…
மொழி, பண்பாடு, பற்றி எமக்கென்ன கவலை….
வாயிற்கு வுருவதைப் பேசுவோம் -
மற்றவருக்குப் புரிந்தால் சரி தானே!
நண்பா கவனம்… நாளை இந்தத் தவறுகளால்
உன் “வாழ்க்கை” சில வேளை “வழுக்கை” ஆகிவிடும்!

(தமிழைத் - தமில், டமில் எனவாறெல்லாம் கொச்சைப்படுத்தும் ஈகர் கண்டு எழுதினேன் - உண்மையில் மொழி மீதான பற்றும் ஆர்வமும் தமிழரிடையே பெருமளவில் குறைந்து வருகிறது. காலப்போக்கில் தமிழ் தமிலாகி டமிலாகி தமிங்கிலிஷ் ஆகி மண்ணாகிப் போக இத்தகைய சிறிய அலட்சியங்கள் கூடக் காரணமாக இருக்கலாம்!)

Jul 13, 2009

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

அகதியாய் கூடாரம் நிறைந்த முகாமில் அடைபட்டு வருந்தும் ஒரு தாயின் தாலாட்டிது.... (எத்தனையோ பேர் சொன்ன நிதர்சனத் தகவல்களின் விளைவாக உணர்ச்சியின் உச்சத்தில் எழுதியது)


கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
குண்டுகளும் இனி விழாது
இரத்தமும் இனி ஓடாது
நிம்மதியாய் நீயுறங்க
தாயின் மடியிங்குண்டு
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மனியே கண்ணுறங்காயோ...
யுத்தமும் இனியில்லை
சத்தமும் இனியில்லை
நித்தமும் நீயுறங்க
அன்னைமடி இங்குண்டு
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
கெதியா நீ உறங்கிவிட்டால்
அம்மா நானும் உறங்கிடலாம்
விடிய முன்ன எழும்பி நானும்
“மல” வரிசையில் நிண்டிடணும்
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
கெதியா நீ படுக்காவிட்டால்
நாளைக்கும் நான் பிந்திடுவன்
பிந்தியங்க போய்விட்டால்
பிறகு சாப்பிட ஒண்டும் கிடைக்காது
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
கொஞ்சங்கூடக் கலங்காதே
சாப்பாடு கிடைக்காட்டியும்
கடைசி சொட்டு உள்ள வரை
தாய்ப்பால் என்றும் உனக்குண்டு
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
என்ட பிள்ளை உன்ளை நானும்
நல்லாத்தான் வளர்த்திடுவன்
இந்தக் முகாமில் உள்ளதில
வள்ளிசாய் உனக்குச் செய்திடுவன்
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
கனவு நீயும் காணுறாயோ
விடிவு காலம் பிறக்குமெண்டு
தமிழனாய் நீ பிறந்த நாளிலல்லோ
இருள் உன்னைப் பிடிச்சிட்டுது
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
தமிழனெண்டு நீ சொல்லிடாதே
உணர்ச்சி வசமும் பட்டிடாத
சுரணையற்ற ஈனக் கூட்டமடா
கொடியுறவெல்லாம் சுத்தப் பொய்களடா
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
நாளையொன்று உனக்கு இருக்குதெண்டு
நம்பிக் கொண்டு இருக்கிறன்
நாளை என்ன நடக்குமெண்டு
ஆரறிவார் என்மகனே?
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...

கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...
கெதியா நீ தூங்கிவிடு
விடியலுக்கு நேரமாச்சு
அம்மா நான் தண்ணீ கொஞ்சம்
பக்கற்றில எடுத்துட்டு வாரன்
கண்ணே கண்மணியே கண்ணுறங்காயோ...